Radiohead opnieuw eigenzinnig

18 oktober, Sportpaleis Antwerpen

Foto: Focus Knack

 Het optreden van Radiohead  in het Sportpaleis was geen cadeau voor wie op alle oude hits stond te wachten. Geen ‘Fake Plastic Trees’, ‘Creep’ of ‘High and dry’. Radiohead deed opnieuw waar de band goed in is: dwars liggen op fantastische wijze.

Fans die helemaal vertrouwd zijn met hun optredens weten dat Radiohead geen hapklare hitlijst voorschotelt. De band koos in Antwerpen opnieuw voor de moeilijke maar veel interessantere weg. Het optreden stond vooral in teken van de twee laatste platen: ‘In Rainbows’ en ‘King of Limbs’. Met het eerste nummer ‘Lotus Flower’ was meteen de toon gezet. Oud gitaargeweld werd verruild voor ritme, elektronica en synthesizers. Dat die muziek heel dansbaar was, getuigden het publiek en de absurde danspasjes van Thom Yorke. Veel nummers schurkten zelfs aan tegen de drum ’n bass.

‘Weird fishes / Arpeggio’ en ‘Reckoner’ uit In Rainbows klonken nog interessanter dan op de plaat. De set was opzwepend met veel elektronica en de opvallende ritmiek van twee drummers. Zelfs het intieme nummer ‘Nude’ had iets rusteloos. Die sfeer was assorti met de visuele lichtshow. De bewegende videoschermen met verknipte beelden van de bandleden, waren even flitsend, wervelend en indrukwekkend als de show zelf.

Karma Police zorgde voor een breekpunt in de elektronische mishmash. De akoestische gitaar werd boven gehaald en de engelenstem van Thom Yorke kwam nu helemaal tot zijn recht. Het nummer verstilde de set en de lyrics werden helemaal meegezongen door het publiek. Intimiteit in het sportpaleis: ja, het bestaat.

Hierna hoorden we een vrouwenstem een Vlaams weesgegroetje opzeggen: de inleiding voor The National Anthem, waarbij de elektronische storm weer losbarstte. Eén van de hoogtepunten uit het album King of Limbs was ‘Seperator.’ ‘If you think this is over, then you’re wrong’. Ongegeneerde  pathetiek? Wel ja, maar als Tom Yorke het zingt, wordt het zelfs ontroerend. En het publiek werd tegen het einde dan toch nog getrakteerd op een andere hit: ‘Paranoid Android’. Het nummer werd blij onthaald en bewees nog steeds een dijk van een song te zijn.

Het hele optreden leek een hypnotiserende trip van geschifte, meeslepende nummers, moeilijk te zeggen welk genre aanrakend met zijn opzwepende elektronische ritmes, zijn gitaargeweld, jazzinvloeden en intimistische pianomuziek. In elk nummer van de band zit een complexe structuur die live nog interessanter klonk. Radiohead is nog steeds vernieuwend. Dat bewezen ook de veelbelovende nieuwe nummers ‘Identikit’ en ‘Supercollider’. Dat de band met zo’n experimentele muziek nog steeds een massapubliek aantrekt is verrassend maar terecht. De kaartjes voor dit optreden waren dan ook in een halfuurtje de deur uit.

En een gelukkige eigenaar waren wij van dat begeerde ticket. Radiohead stuurde ons na bijna tweeënhalf uur naar buiten met nog een elektronisch gewoel in ons hoofd en de prachtige zanglijnen van Paranoid Android. “Rain down, rain down, come on rain down on me.” En zowaar, we kwamen effectief in een Belgische bui terecht.

Eén ding is zeker: de mannen van Radiohead zijn nog steeds de meesters in experiment zonder ook maar één moment hun ziel te verliezen. En daarvoor smijt ik al eens graag met lofwoorden: het was subliem.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s