Langverwachte samenwerking meestercollectieven verrassend flauw

‘Niets is onmogelijk’ door LAZARUS en Olympique Dramatique

De recensies beloofden een ‘hilarische zwarte komedie’ met ‘sublieme acteerprestaties’ en ‘onwaarschijnlijk plezier’. Met hoge verwachtingen trokken we dus naar de Bourlaschouwburg in Antwerpen voor de veelbelovende eerste samenwerking tussen LAZARUS en Olympique Dramatique. Maar die verwachtingen werden niet ingelost. Integendeel.

Het toneelstuk is een bewerking van ‘De zelfmoordenaar’ van Nicolaj Erdman. Centrale figuur is Semjon Semjonovitsj Podsekalnikov, een werkloze man die samen met zijn schoonmoeder moet teren op één loon, dat van zijn vrouw. Hij voelt zich ellendig en overbodig. Zo ellendig en overbodig dat hij maar één uitweg ziet: een wanhoopsdaad. Het nieuws dat Podsekalnikov zich van het leven wil beroven, verspreidt zich al snel. Al gauw staan er veel figuren voor zijn deur die van zijn dood een ideologische dood willen maken, in hun voordeel. Plots is Podsekalnikov niet meer de zielige figuur die hij was maar een belangrijk man! Maar kan hij die rol van martelaar wel aan? En is het leven hem dan toch niet lief?

Het is een heerlijk en absurd verhaal met een interessant thema. Iemand wordt verheven tot martelaar, tot held en begint aan grootheidswaanzin te lijden. Maar wat is zijn leven de rest eigenlijk waard? Zijn dood wordt misbruikt voor ieders eigenbelang. En als er even later een volgende held zou opstaan, zijn ze hem al lang vergeten.

Maar LAZARUS en Olympique Dramatique laten maar een heel eenzijdige kant van het verhaal zien op de planken. De acteurs blijven steken in het absurde en het komische waardoor het verhaal zijn oorspronkelijke tragiek en maatschappijkritiek een beetje verliest.

Het hele stuk is op zich niet slecht, maar het blijft veel te vrijblijvend en gemakkelijk. De boodschap van het stuk lijkt wat verloren gegaan. Weinig blijft echt hangen. En als het dan pretentieloos, ontspannend en komisch theater wil zijn slaagt het ook al niet in zijn opzet. De tekst met weinig uitgediepte dialogen en taalspel is vaak flauw. Ze brengen dan wel veel mensen in de zaal aan het lachen, bij ons kan er net een flauwe glimlach af. Enkel een referentie naar ‘Zet die ploat af’ is écht grappig.

En daar lijkt het vooral aan te liggen: aan de regie en de tekst. De acteerprestaties zijn op zich goed, maar het stuk is te weinig doorwroet. Er zit weinig evolutie in de karakters of juist op een ongeloofwaardige manier. Door de gemakkelijke keuzes wordt het stuk vaak saai en langdradig.

Er is geen magie. En vooral: niets wringt of schuurt. LAZARUS en Olympique Dramatique zijn hun anarchisme helemaal kwijt in ‘Niets is onmogelijk’. En daar lag juist altijd hun ongelooflijke sterkte.

Vooral als fan van Olympique Dramatique verlaten we teleurgesteld de zaal. De voorstelling is veel te braaf en gemakkelijk voor het gezelschap. De grappige en tegelijkertijd ontroerende jongensachtige mannelijkheid ontbreekt ook. En de anders zo komische teksten en personages.

LAZARUS en Olympique Dramatique hebben er zich te gemakkelijk vanaf gebracht. Het verhaal is zo vrijblijvend en luchtig gebracht (als in: lucht) dat we het er warm noch koud van krijgen. Maar dit is onze eerste grote teleurstelling bij een stuk van deze fantastische makers. Dus we geven ze absoluut nog een kans. Of twee of drie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s