Wim Mertens

Met meer verve pianist dan mens,
legt hij zichzelf op de toetsen
of zoekt de piano hem op –
zijn handen, zijn troost.

Twee oude vrienden.
Strelend, slaand, zalvend.
Strijdend voor plezier,
nooit genoeg.

“Waar waren we gebleven,
hoe vertellen we, vertellen we
nog eens. ”

Krult zijn vingers naar
het woord ‘gracieus’,
behoudt zijn schijnbewegingen
voor naast het podium –

en bewandelt mijn huid
als kippenvel.

 

© Maren Moreau

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s