Review Rock Werchter: Donderdag

Plotsklaps kwam er voor mij een dagticket Werchter uit de lucht vallen, gesponsord door de liefste peter van ’t land. Daar zegt een mens geen nee tegen. Dus donderdag vertoefde ik  tussen de vaste ingrediënten van het festival: ranzernij, gras dat geen gras meer is, mierenhopen in de vorm van mensen en een bekertjeszee. Oh en ook wel: The National, Vampire Weekend, Laura Mvula, Bloc Party, Balthazar en Sigur Rós.

Laura Mvula

De zon was de eerste dag nog flauwtjes, dus verwarmen deden we ons bij het bijzonder fijne optreden van Laura Mvula. Deze soulprinses – die we vooral kenden van het aanstekelijke Green garden – kwam eerst nog lichtelijk aarzelend en loom op gang, maar won steeds meer aan energie, met als één van de hoogtepunten het meegekeelde One love van Bob Marley. Live nog interessanter dan op plaat, met een uiterst unieke stijl. Een naam om in het oog te houden!

Balthazar

Met elk optreden zag ik ze groeien en nu is Balthazar – de spannendste Belgische band van het moment- helemaal klaargestoomd voor een internationale doorbraak. Jammer dat deze thuismatch nogal lauw werd onthaald. Ik voelde me bijna een vreemd dier met mijn enthousiaste danspasjes en meegelipte lyrics. Desondanks weer erg genoten van een enorm strakke set met interessante keuzes – van de catchy nummers uit Applause tot de meer atmosferische liedjes uit Rats  – en energiebommen Fifteen Floors, The Oldest of Sisters en een ongelooflijk schone Blood Like Wine om het publiek wakker te schudden.

Vampire Weekend

De mannen van Vampire Weekend waren in vorm en kwamen onverwacht helemaal tot hun recht op de Main Stage. In een kleinere tent had het voor een nog leuker feestje gezorgd, maar ook nu strooiden de New Yorkse schooljongens met aanstekelijke afropop. Ze graaiden zowel in de grabbelton van oude hits als hun nieuwe nummers. Probeer daar maar eens op stil te staan.

The National

Tot voor kort waren ze nog een verborgen, ruwe parel en zie nu, staan ze op het hoofdpodium van Werchter. Ik blijf het bijzonder sterke optreden in Vorst Nationaal koesteren, waar ze net iets beter tot hun recht komen. Maar: ze deden het verdorie weer en dat voor zo’n onverwacht grote massa. Met een ongelooflijke dosis energie walste The National door een set van intieme nummers als England tot grootse, woest gespeelde songs met het rauwe geschreeuw van frontman Matt Berninger. Hoogtepunten: England, Fake Empire en Terrible Love. Straf.

Bloc Party

Dead – zoals aangekondigd- waren ze nog net niet. Maar een springlevende, bezielde set werd dit niet. Een kleine teleurstelling na hun altijd sterke optredens, al vatte de tent soms nog even vlam met Helicopter en Banquet. Ik koester de talloze vorige optredens die ik van hen zag. De koningen zijn dood, leve de koningen!

Sigur Rós

Deze buitenaardse engelen kwamen neergedaald op de Werchterse weide, gelukkig niet op Main Stage maar in The Barn. Voor wie Sigur Rós nog niet live zag, zijn de symptomen tijdens zo’n optreden nog niet gekend: mijmerende glimlachjes, ongegeneerd wenen, overweldigende melancholie, kippenvel en hevige koorts. Ook nu lieten ze geen enkel nekhaartje in de tent onberoerd. Magie, ideaal om de dag mee af te sluiten.

Advertenties

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. Paps schreef:

    Probeer daar maar is op stil te staan. Is het niet beter: Probeer daar maar es of eens op stil te staan? Foei, dat is erger dan een DT foud!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s