Review Rufus Wainwright @Rivierenhof

Rufus Wainwright

© Marc Verdonck

Het voorprogramma zou ik liever doodzwijgen. Dat laatste is ook meteen mijn advies voor Ellen Schoenaerts, die de avond opende. Mijn excuses voor de harde woorden maar tijdens dit pijnlijke optreden kon ik één beeld niet uit mijn hoofd bannen. Het was alsof de heks van Sneeuwwitje haar deuren en longen geopend had om een zangstonde te houden die assorti was met haar oude, lelijke en gebochelde voorkomen. En dat in contrast met de vrouw van wie de stem effectief afkomstig was: een schoon, jong, fris ding. Met pover gitaarspel, een vreselijk stemgeluid inclusief vibrato’s à la Esterella en teksten die het geheel niet recht trokken was het publiek heel opgelucht toen Rufus – eerder dan gepland- het podium betrad.

“Ik begin maar iets vroeger want ik werd backstage opgegeten door 80 000 muggen.” En zonder poespas begon hij aan het nummer Grey Gardens. Meteen was de toon voor de avond gezet: intieme songs afgewisseld door grappige anekdotes.
Eén man en één gitaar en piano. Er zijn weinigen die op die manier een heel optreden interessant kunnen houden. Maar Rufus Wainwright die een stem heeft die een heel kleurenpalet herbergt – wat een geluid! wat een bereik! – verveelde niet.

Voor zijn nieuwste nummers Out of the Game en Jericho nam hij aan het begin van de set zijn gitaar ter hand en etaleerde hij zijn ongelooflijke zangkunsten. Meer begenadigd is hij achter de piano en La Complainte de la Butte was dan ook een pareltje.

Maar een absoluut hoogtepunt kwam daarna met Memphis Skyline, een ode aan mijn grootste held Jeff Buckley. Voor hij het nummer inzette vertelde hij een anekdote over de jaloezie die hij voelde jaren geleden toen zijn doorbraak maar niet kwam en deze engel met alle pluimen ging lopen. Afgunstig bleef hij tot hij een gesprek met Buckley had en deze drie weken later verdronk. Pas toen nam Wainwright de tijd om naar Buckleys werk te luisteren. De ontdekking van Hallelujah vormde de inspiratiebron voor dit nummer. En wat een nummer! Rufus, badend in blauw spotlicht, zong het zo toegewijd en zette de romantiek van de locatie extra in de verf. Memphis Skyline trof door de treffende tekst en het beeldende karakter, alsof waternimfen Jeff Buckley even terug tot leven wekten.

Ik had er al schrik voor gehad: voor een cover van de verdronken muzikant. En ja, daar volgde Hallelujah. Een cover is maar gepermitteerd als je er, zoals Jeff zelf deed, een geheel eigen versie van maakt. En dat deed Wainwright. Stem en song besnuffelden elkaar en het klikte meteen, samen beklonken ze een pure en mooie versie van het nummer.

Wanneer de intimiteit te veel onder je huid kroop (“Voor ik jullie allemaal in een zware depressie duw”), injecteerde Rufus Wainwright lucht in de set met zijn fijne anekdotes, zijn aandoenlijke jongensachtigheid, zijn humor en zijn charmante nichterigheid (dat woord doet hem geen eer, maar het is goed bedoeld).

Rufus Wainwright liet geen ziel beroerd en beantwoordde de staande ovaties van het publiek met een bisnummer en nog één en nog één. Gretig namen wij die parels in ontvangt met als kippenvelmomenten  Friendship en Poses.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s