Review Pukkelpop vrijdag

Noah And The Whale

Die invitatie van de immer lachende pianist en toetsenist om mee backstage te komen, ter plekke te trouwen en happily ever after te leven kwam er dan wel niet, die glimlach kunnen ze ons niet van ons gezicht vagen. Heerlijk om te genieten van vederlichte tristesse, liefdesverdriet verpakt in fijne deuntjes. En dat met een brandend zonneke als decor. In het begin moesten de bandleden nog wat op gang komen, maar met ‘Blue Skies’ en lijflied ‘L.I.F.E.G.O.E.S.O.N’ werden ze terug wakker. Fijn optreden, maar niet het beste dat we al van hen zagen.

Major Lazer

Wij hadden graag een moment van rouw gehad omwille van de annulatie van Neil Young in plaats van deze bedroevende vervanging. We hadden ons voor het optreden een weg gebaand tot bijna helemaal vooraan aan de Main Stage waar wij hoopten op wat fun van de gelijknamige band. Plots werd Major Lazer aangekondigd. Verbaasd wisselden we een blik, maar wij leken de enigen in de omtrek van een vierkante kilometer die van niets wisten. Blijkbaar was heel het programma plotsklaps omgegooid en wij – iPhoneloze wezens, uitstervende soort, maar we bestaan nog! – wisten van niets. Zonder te kunnen nadenken werden we overspoeld door knallende beats en zwetende lijven die daar blijkbaar erg goed op reageerden. Een live optreden kon je deze set niet noemen en het gebrek aan muzikaliteit moest dan ook verdoezeld worden door een confettikanon, een man die in een gigantische plastieken bubbel over het publiek rolde, nummers die niet van hen waren en een dosis erotische actjes. Twee danseressen – die eerder leken weggeplukt uit een striptent – shaketen gewillig hun booty’s op de magere beats en in het gezicht van een jongen uit het pubiek. Maar er was nog meer vrouwonvriendelijk vertier: bij ‘Bubblebut’ werden enkele meisjes uit het publiek gepikt (“Yeah you, in the blue! With the big tits”) die zelfs na zo’n uitspraak heel gewillig kwamen bubblebutten on stage. Je mag mij afschilderen als tante nonneke of een verzuurde feministe, maar ik was gewoon gedegouteerd. De opeengehoopte kronkelende lijven naast mij verwelkomden geen terugtocht dus helemaal vooraan blijven staan en balen was ons vonnis. Zelden zo blij geweest dat een optreden gedaan was, al dacht de rest van de wei daar duidelijk anders over.

156344_1615991477243_1160010908_31497396_6920032_n

Fun.

Scoorde monsterhits met ‘Some Nights’ en ‘We Are Young’, twee -toegegeven- zeer aanstekelijke nummers. Bijna al hun werk is enorm radiovriendelijk en wordt dus ook gewillig meegekweeld op een festivalwei. Maar soms lijkt de band daardoor een pophitmachine zonder veel ziel, het gaat live allemaal een beetje te gemakkelijk. Maar fun, dat wel.

Daughter

Hun instrumenten waren er niet bij, verloren op de luchthaven. Met geleende gitaren en percussie moesten ze zich behelpen. Pech, maar echt een probleem was het niet voor de toch al verstilde muziek van Elena Tonra. Haar zielenroerselen en melancholisch geluid vraten ook live een weg door je hart, eerste echte kiekenvelmoment op Pukkelpop. Wel jammer van het beschamend gebrek aan zelfvertrouwen, het gefezel in de microfoon waar geen mens iets van verstond en het uitgebreid stemmen van de gitaren tussen elk nummer. Maar ondanks die intermezzo’s blijft haar stem aan je ribben kleven: bloedmooi.

Local Natives

Het optreden van Local Natives viel door de verschuivingen tot mijn grote woede helemaal samen met het optreden van Eels. Gelukkig had ik Mr. E al aan het werk gezien en kon ik zonder al te veel wroeging mijn favoriete heerschappen gaan bekijken. Geen minuut spijt van. Met hun zowel vrolijke als breekbare indie, treffende zanglijnen en beukende live baslijnen en percussie creëerden ze een zalig en warm nestje in de Marquee. Hoogtepunten: het bloedmooie Airplanes, het meegezongen Breakers, het intieme Colombia en de hevige en uitgesponnen afsluiter Sun Hands. Local Natives vervulde mijn hele lijf met een warme gloed.

James Blake

Dit post-dubstepwonderkind liet zijn klanken subtiel maar toch dwingend over de menigte dwarrelen. Zijn typerende computer gestuurde loops en stemvervormingen klonken bevreemdend en bezwerend. Dat typisch geluid sluit een niet voor de hand liggend maar geslaagd huwelijk met de puurheid van singer-songwriting. James Blake heeft de beats, maar ook de ziel.

The Prodigy

Ik zou ze ’s nachts niet alleen willen tegenkomen, gelukkig zorgde een overvolle weide voor de nodige beschutting. Electro en rock versmolten live tot een snoeiharde sound, binnenkomen deden ze met hun geweldige hits maar een heel optreden boeien deden ze niet, zelfs de leuze “de beuk erin” gaat op den duur vervelen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s