Alleen Elvis blijft bestaan

Schoon, het is één van mijn favoriete woorden uit de Vlaamse vocabulaire. Mooi dekt soms niet heel de lading, maar het dialect equivalent zegt het helemaal, uitgesproken met een zachte ‘sch’ of nog mooier (schoner): platweg gezegd. “Da vin kik naa zoe sjchoon.”

Ik ben vaak een spraakwaterval, op papier of scherm nog meer als anders, maar mijn woordenschat kan het even alleen met dat woord beschrijven.

Oh ja, ik heb net Alleen Elvis blijft bestaan gezien. Vergeef me mijn gebrek aan structuur, ik heb net minutenlang naar een interview (of liever: gesprek) gekeken dat even veel sporen had als gedachtentakjes in het hoofd van Thomas Vanderveken.

Fuck structuur. Fuck dat smooth kader. Fuck voorgekauwde vragenlijstjes. Fuck die blinkende mantel om de lucht te maskeren.

Hier is er plaats voor spontane zijsprongen. Hier mag nagedacht worden. Hier is er tijd. Hier mag een mens aarzelen, haperen, zwijgen. Op de manier waarop hij ook echt het leven omarmt.

Vanavond was Bart Peeters te gast in het programma van Thomas Vanderveken, waarin via gekozen filmfragmenten een gesprek ontstaat over onder andere muzikale voorbeelden, ontroerende of straffe tv, over frappante actuele gebeurtenissen, enzovoort. En via deze beelden en vragen komt Bart Peeters ook bij zichzelf uit: zijn carrière, zijn persoonlijke leven, zijn filosofieën.

Deze formule van honderd minuten (jawel) zorgt voor heel eerlijke en ontroerende momenten waarin beide heren zoeken, aarzelen, nadenken, vragen en vertellen. Wat een verademing tussen al die lege dozen van ‘hetmoetleukensnelgaan’ talkshows. Nu mensen echt mogen komen piepen. Voorzichtig en toch helemaal, met het grootste respect.

Ik was bijna vergeten dat televisie dat kon. Op één of andere manier ben ik me altijd bewust van dat scherm, als een scherm tussen de werkelijkheid en wat daar gebeurt in de verte. Maar door de openheid van vakkundige interviewer Vanderveken en op zijn beurt dus Bart Peeters, voél ik plots hun blik. Ik voel me er bijna ongemakkelijk bij, omdat ik het niet meer gewoon ben, zelfs in een tijdperk waar duchtig met het woord wordt gedweept: authenticiteit.

Ik categoriseer deze aflevering onder mijn mentaal mapje van mooiste televisiemomenten. Ik ben zo blij dat dit nog kan vandaag. En dan blijf ik even verstild achter en denk alleen maar: godverdoeme, zo schoon.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s