Recensie Underneath The Rainbow van Black Lips: complexloze garagerock

Haal uw leren frakske en platgetrapte sneakers uit de kast en ga uit uw autoraam hangen met de speakers open. Want de rock ’n roll bad kids uit Atlanta zijn back in town.

Klaar voor een rit down rock ’n roll highway? Ergens over de regenboog gloorden er blauwe luchten, vogels en dromen die uitkomen. Underneath The Rainbow serveert geheel andere koek. Black Lips neemt je op hun nieuwe langspeler mee op een rammelende rit langs snedige garagerock, catchy sixtiesinvloeden en hier en daar een vleugje southern en country.

Het viertal lijkt zich al meer dan tien jaar verdomd te amuseren. De band begon in 2000 als een samenraapsel van gelijkgestemde tieners. En zo klinken ze nog steeds. Muzikale verfijning? My ass. Aanstekelijk spelplezier? Hell yeah. Dat de Black Lips muzikaal weinig verrassend en virtuoos klinken, bewijst ook hun nieuwe plaat. Maar die trouw aan the good old rock ’n roll en die nonchalance is ook hun sterkte. Het openingsnummer Drive By Buddy neemt je meteen mee on the road met een aanstekelijk retrogeluid en gitaarriedeltje dat ruikt naar country en oude westerns. De gehele plaat is meer dan anders in die roots gedrenkt maar blijft een onversneden Black Lips.

Hun typische garagerock voert op Underneath The Rainbow weer de boventoon. Nummers als Funny en Smiling klinken zowel aanstekelijk als kabbelend. De typerende slordige stem van zanger Cole Alexander en de gitaarlijnen doen het kunstje van de oude Strokes over: iets slepend en zagerig toch sexy laten klinken. Hier en daar verdwalen ze in het woud van de psychedelica. Boys In The Wood neemt je mee op een tocht van meeslepende gitaren en een catchy refrein met rauw stemkoor om mee te kwelen uit het open dak. Do The Vibrate klinkt spannender en is meteen één van de betere nummers van de plaat. Het mag allemaal wat ruiger, stembanden mogen er nog eens scheuren en spooky achtergrondkoortjes à la Queens Of The Stone Age maken de boel nog wat psychedelischer.

Maar de jongens van Black Lips hebben ook geen moeite om hun cool af te werpen. Nummers als Make You Mine klinken als onversneden sixtiespop. En hoewel Underneath The Rainbow minder gepolijst klinkt als vorige plaat Arabia Mountain moet het niet altijd ruig klinken. Tegen I Don’t Wanna Go Home – één van de laatste nummers op de plaat – willen wij wel bijna terug naar huis maar dan ontpopt zich plots weer onweerstaanbaar een zomersoundtrack met catchy gefluit op een vervormd gitaartapijtje dat ons richting zee lijkt te voeren voor een surftrip.

De complexloze rock op Underneath The Rainbow is geen hedendaags of nieuw geluid. Door hun liefde voor oude opnamemethodes hoor je een heerlijk ouderwets gedempt geluid. En naast hun muzikale tijdreis naar de sixties knipogen ze ook nog steeds naar de rocksound van een decennium geleden. Het lijkt wel alsof we onze iPod van enkele jaren geleden gereanimeerd hebben. En daar halen wij ons puberhart aan op, ja.

Underneath The Rainbow klinkt laid back en dan weer energiek en schudt u met muzikale accenten wakker uit een slepende roes. Elk nummer is een kort, welgemikt shot voor uw oor. Muzikale fijnproevers: laat deze plaat maar liggen. Garagerockkids voor wie muziek nog complexloos mag klinken: dit is uw ideale soundtrack voor onderweg, liefst met een koude pint achter de kiezen, als het even kan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s