Perfume Genius @ Depot: Melancholische miniatuurtjes voor de ziel

Als prins van de duisternis maakt Mike Hadreas – beter bekend als Perfume Genius – zijn entree. In zwarte kledij en geverfde lippen, vergezeld van dreunende bassen en drums als mokerslagen. Eens klinkt hij onheilspellend, dan weer kwetsbaar met zijn zoetmelancholische wiegeliedjes. En altijd klauwt hij ongegeneerd naar uw diepere gevoelens. Melancholische miniatuurtjes voor de ziel.

Perfume-Genius-Too-bright

Mike Hadreas is niet de meest vrolijke jongen. Met zijn debuut Learning en zijn betere tweede Put Your Back N 2 It maakten we al kennis met zijn donkere pianoballads die vaak niet langer dan twee minuten duren. Al betreuren wij zijn persoonlijke tragedies – de worsteling met zijn geaardheid, de drugs en de trauma’s – wij zijn stiekem blij dat hij die demonen in prachtige slaapkamerliedjes giet. Op zijn nieuwe plaat Too Bright komen die gitzwarte thema’s nog meer tot uiting. Deze keer getooid in beukende melodieën, experimentele elektronica en iets meer glam. Die vollere sound klinkt ook live sterk met zijn driekoppige band die hem voorziet van meer kleur. Al valt hij ook terug op zijn oude formule: hij die op z’n eentje eenvoudige pianodeuntjes speelt en zijn broze stem ten gehore brengt.

Het is die stem die zijn meest vernuftige instrument is. Een stem die kan huilen, een stem die in de hoogte uw rughaartjes bespeelt en daarna een sinistere laagte induikt, een stem die doolt en een stem die af en toe wanhopige gillen slaakt.Soms opent hij de poorten naar de hel met duistere songs als Grid, dan weer de poorten naar uw hart met fluwele songs als Hood. Alsof hij zijn ziel op een plateau legt. “Kom u maar allemaal verlekkeren”.

Zelfzeker en trefzeker zingt, speelt en danst hij zich sensueel door de set in Het Depot heen. Maar wanneer een nummer op zijn einde komt, sluit hij vaak slungelig af met een laatste abrupte noot en een schuchtere zijdelingse blik om te zeggen “ja, dit is het moment om te klappen”. Even onzeker zijn zijn bindteksten. Veel meer dan fluisterende “thank you’s” komen er niet uit.

Die snoezige schuchtere houding levert hem enorme sympathie op maar geen coherente set. De korte songs zijn stuk voor stuk kleine pareltjes maar door de onhandige overgangen moet je zelf de ketting aan elkaar rijgen. Maar stap je mee in zijn verhaal – en dat lukt naarmate de set vordert meer en meer – dan word je deelgenoot van zijn universum. Een wereld waar je een vlieg bent in zijn slaapkamer en dan weer wandelt in David Lynchachtige landschappen. Zijn songs zijn kleine, melancholische shots die peuteren aan je hart en je dan weer verdwaasd achter laten, de Leuvense winternacht in.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Paps schreef:

    Maren , misschien een hint om je blog wat te groeperen volgen categoriën: http://en.support.wordpress.com/category-pages/. Zo kan je al je exploten wxat groeperen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s