Recensie ‘Rudy’ – Peter De Graef

Ik geef toe: ik ben onvoorwaardelijk fan. Een slaafse volgeling die al zijn voorstellingen gaat bekijken. En daarna tot vervelens toe iedereen tot hetzelfde geloof probeert te bekeren. Peter De Graef, goeroe. Althans, die rol speelt hij vaak. Een charismatische doordraver die vurige speeches houdt over zijn principes en zijn ergernissen maar het eigenlijk zelf ook allemaal niet weet.

Foto: De Kolonie MT
Foto: De Kolonie MT

Sommige critici verweten De Graef daarom een moraalridder te zijn. En bij het begin van zijn nieuwe voorstelling Rudy lijkt hij die naam ook waar te maken. De Graef komt als een wervelwind het podium op met een tirade over  de moderne perikelen en uitwassen van onze huidige maatschappij. De crisis, de banken (“Wij hebben het voor u?! Serieus?”), de multinationals (“En dan durft zo’n bedrijf te zeggen: het is jouw energie”), het altijd maar door moeten gaan, het wegmoffelen van gevoelens, de hele rat race waarin we meedraaien.

Ja, misschien is dat moraalridderig. Geen theater om het theater, geen subtiele boodschappen, geen pogingen dan maar tot eigen interpretaties. Nee, rechttoe rechtaan. Verscholen achter zijn personage spuwt Peter De Graef al zijn verontwaardiging eruit. Misschien moet je voor die stijl zijn. Al kan ik mezelf niet inbeelden hoe “indignez-vous”  anders zou klinken. En of er een meer herkenbare en hilarische manier bestaat om die boodschap te brengen.

We kennen het allemaal. We weten het allemaal. En toch knijpen we duizend ogen dicht om ons als mens maar door die maatschappij, dat leven te spartelen.  De Graef stelt de uitwassen van het kapitalisme op zijn typische manier aan de kaak.  Maar ook de rol van iedereen hierin. (“En dan wijzen we naar die bankiers of beleggers. Maar de banken, dat zijn wij!”)

En door heel die tirade verweeft hij het persoonlijk verhaal van zijn personage, bijna onopgemerkt. Over de psychiater die zijn cliënten probeert te helpen maar zelf een groot verdriet torst. Over de liefde, over samen en toch alleen zijn, over elkaar alle vrijheid geven en over kapot te gaan aan diezelfde vrijheid.

Hierin toont Peter De Graef zich weer meester van de tragikomedie. Net wanneer het publiek schaterlacht, net wanneer hij iedereen heeft opgezweept, krijgt hij de zaal plotsklaps weer muisstil. Door de ingenieuze opbouw van zijn teksten en zijn ongelooflijke naturel als acteur, weet hij je diep te ontroeren. De sterke muzikale ondersteuning van vaste compagnon Bo Spaenc zet het verhaal nog meer kracht bij.

Toch is Rudy is niet zijn allersterkste voorstelling. Zoals de dingen gaan en Stanley zaten qua opbouw net iets mooier in elkaar geknutseld waardoor het publiek na lachsalvo’s net op het juiste moment getroffen werd.  Hier vloeit de persoonlijke tragedie iets minder natuurlijk in de grappige en treffende maatschappijbespiegelingen. Desalniettemin is ook Rudy weer mooi en uniek theater geworden dat je ontroert, je laat nadenken en je even stil achter laat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s