Recensie Dance Dance Dance – Arsenal @ Den Amer (Diest)

Dat de leden van Arsenal muzikaal innovatief zijn, wisten we al langer. Maar met Dance Dance Dance tillen deze Belgische innovalievelingen (in de reeks: onnozele neologismen) de beleving van een concert naar een heel nieuw niveau.

De sfeer van de nieuwe show van Hendrik Willemyns en John Roan sluipt al in de inkomzaal en de vestiaire. Overal hangen borden op die een dansverbod opleggen, in het Engels en in het Japans. Dit past in het thema van de film die samen met de muziek van Arsenals nieuwe plaat Furu wordt gebracht.

Nee, dit is niet zomaar een concert. Dance Dance Dance is een totaalconcept van film en live muziek waarbij met een vernieuwend gebruik van schermen en projecties een heel nieuwe dimensie wordt gecreëerd. Om het even helder uit te leggen: er is een groot doek met de foto van een metropool, daarvoor spelen de leden van Arsenal hun show en vóór de band staat een scherm waarop de film wordt geprojecteerd. Gedurende de show wordt afwisselend de band, dan weer de film belicht in een wonderlijk spel van schaduwen, beelden en schermen.

Het concept klinkt misschien gekunsteld. Maar het resultaat is wonderlijk organisch, de verschillende media vloeien in elkaar tot een versterkend geheel. De film van Willemyns en regisseur Ken Ochiai neemt ons mee in een wonderlijk en surrealistisch verhaal over het dansverbod in Japan, drugs en waanbeelden, de liefde en de gevolgen van de tsunami. De prent is een ode aan de stad, aan dansen en muziek. Het is magisch realisme à la Japan met een bevreemdende sfeer en visueel verbluffende beelden.

De soundtrack van de film is de muziek van Furu, herwerkt voor de film en aangedikt met enkele nieuwe tracks. Op plaat klonken de nummers al meer dan degelijk maar live is het geluid veel sterker. Gewapend met alleen een keyboard en elektronica, een gitaar en een bas, schildert Arsenal een rijk kleurenpalet. De muzikale sfeer van mystiek en toekomst sluit als een passende handschoen rond het filmische thema van moderniteit en traditie, de eeuwige dualiteit van Japan.

Dance dance dance blijft niet steken in dat conceptuele maar sleurt je mee in een verhaal dat je op verschillende lagen raakt met een live geluid dat de plaat veruit overstijgt. De film en de muziek tillen elkaar naar een hoger niveau. Wanneer het doekt valt – of deze keer juist het filmdoek omhoog gaat en de band ten volle zichtbaar wordt om hun applaus in ontvangst te nemen – blijven we ontroerd achter. En daarna is op de terugrit naar huis eventjes geen enkel beeld op ons netvlies nog banaal, met de soundtrack van Furu nog ver in onze oren.

De show van gisteren was helaas de laatste van Dance Dance Dance maar Arsenal geeft op 15 mei een spetterend dancefeest in de AB voor hun 15de verjaardag. Ook deze keer belooft het een uniek gebeuren te worden. Tickets kan je vanaf 26 januari bestellen op de site van Ancienne Belgique.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s