Alt-J @ Vorst Nationaal: Wandeling langs onze ruggengraat

Dat Alt-J kon transformeren tot een stadionband, ze hadden het zelf ook niet meteen voorspeld. “Three years ago we played for 40 people in Botanique.” Maar met hun optreden gisterenavond in Vorst Nationaal leverden ze het bewijs dat ze ook gemakkelijk een grote zaal konden inpakken. En hoe.

In 2012 kreeg ik van enkele Britten een flyer in mijn handen gestopt op Rock en Seine, zeg maar het goedkopere Pukkelpop bij Parijs. Of we eens naar hun nummers konden luisteren? En of we daarna konden laten weten wat we ervan vonden? Ik propte het papiertje tussen al het andere drukwerk in mijn handtas.

Enkele maanden later wees een vriend mij erop dat die bescheiden, vriendelijke mannen die we ontmoet hadden op Rock en Seine niemand minder dan Alt-J waren. Ondertussen was de band stevig aan het doorbreken. En amper een jaar later stonden de Britten als headliner op hetzelfde Franse festival. Het kan verkeren.

Nochtans maakt Alt-J nu niet meteen hapklare hits. Al hun nummers hebben een complexe en ingenieuze structuur. Maar – en dat is hun sterkte – zelden klinken ze gekunsteld en altijd aanstekelijk.

Nee, wie enkele jaren geleden dacht dat de groep een eendagsvlieg zou zijn om de linnen zakken van hipsters te sieren, heeft zich vergist. In Brussel wonnen ze met een slimme set in no time de harten van honderden. Met een sterke en uitgesponnen opener Hunger of the Pine was de toon meteen gezet. Hun kruit hadden ze daarmee niet verschoten want ze trakteerden nog op sterk uitgevoerde nieuwe nummers als ‘Every other freckle’ en oude hits als ‘Tesselate’ dat voortvloeide uit Interlude I, een knap staaltje accapella samenzang. Andere nummers uit hun kleine oeuvre moesten dan weer aarzelend de muren van Vorst aftasten zoals ‘Leon’ en later ook de eigenzinnige cover van ‘Lovely Day’ van Bill Withers.

Nee, dan zorgden de meegekweelde ballad ‘Mathilda’, ‘Taro’ waarbij de combinatie van zanglijnen en dat typische riedeltje een wandeling langs onze ruggengraat maakten én voorspelde afsluiter ‘Breezeblocks’ voor meer vuurwerk.

Ja, Alt-J heeft het: de frisse melodieën, de ingenieuze percussie (die drúmmer man!) en de treffende zanglijnen. Hun typische songstructuur waaiert uit naar alle kanten en valt eens stil en barst dan weer open en maakt zwerftochten langs folk, alternatieve rock en elektronica. Dat in combinatie met een straffe lichtshow zorgt al eens voor kippenvel. Alt-J bewees gisteren dat ze één van de meest interessante bands van het moment zijn. So please don’t go. I love you so.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s