Balthazar @ Stereolux (Nantes)

Beginnen doet Balthazar met de dreunende intro van Deceny, de prima opener van hun nieuwe plaat Thin Walls, die aanzwelt tot een spannende prelude met de onheilspellende viool van Patricia Vanneste. De epische en welbekende Balthazarsound waarbij ik mijn vingers aflik. Want hoe donker en episch Decency mag beginnen, al snel wordt er ook dat laagje poedersuiker over gestrooid met warme zanglijnen.

Het is dat contrast tussen donkere, dissonante passages en harmonische en romantische melodieën dat Balthazars sterkte is. In dat spanningsveld kruipt het leven hun muziek binnen, voorzichtig maar genadeloos. Daaraan moet ik denken bij de titel ‘Thin Walls’, alsof ik even – gedempt door beton en steen – een echo van hun persoon hoor aan de andere kant van de muur.

Balthazar heeft mij nog nooit teleurgesteld en hier in Nantes is dat niet anders. Al met hun eerste en vooral tweede langspeler creëerden ze een sound die nergens anders terug te vinden was. Rats leek een hoogtepunt en we weten allemaal dat zo’n snelle klim daarna vaak bergaf gaat. Maar niks daarvan, de groep houdt moeiteloos hetzelfde hoge niveau aan.

Toegegeven, Thin Walls is misschien even wennen. Het is allemaal wat minder bedachtzaam en ik had persoonlijk niet meteen verwacht dat ik zin zou krijgen om huppeldansjes te placeren in de zon bij het luisteren naar de Belgische groep, zoals bij ‘Wait any longer’. Maar daarom zijn de nummers niet minder meeslepend. De plaat mag dan wel meer catchy en doordacht aanvoelen, weerhaakjes blijven er genoeg, zeker live.

In Nantes trakteert Balthazar op genoeg sterke nummers, steeds schipperend tussen lijzig en energiek, tegendraads en sexy. Hun eerste single Then What is niet hun sterkste worp. Hoe hard ik ook houd van Maarten Devolderes indringende, slepende manier van zingen, hier is het een beetje te veel van het goede. Nochtans ontpopt het nummer zich al snel tot een fijne popsong. Maar live zorgt het evenmin voor vuurwerk. Bunker en Nightclub – die de uitstekende bassist en nieuwe drummer in de verf zetten – blijken dan weer wel voltreffers.

Hun oude nummers blijken geen laagje stof te hebben gekweekt en zorgen ook voor enkele hoogtepunten zoals het energieke en immer meeslepende The Boatman en de ontroerende akkoorden van Lion’s Mouth die diep in uw vlees bijten.

Het lijkt het Franse publiek allemaal wel te bevallen want ze bedelen nog om twee bisrondjes die ik gretig omarm. Want eindigen met Do Not Claim Them Anymore? Knalt toch een stuk minder dan hun gedroomde afsluiter Blood Like Wine aan het einde van de tweede bisronde.

Enfin, raise your glass to the most exciting Belgian band of the moment.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s