Recensie La Sapienza @ Cinema Katorza: “Vechten tegen de slaap”

Het druilerige weer in Nantes dit weekend joeg ons naar Cinema Katorza, een bioscoop in Nantes met een alternatief aanbod van Europese en buitenlandse films. We kozen voor La Sapienza, een film van Eugene Green uit 2014. Blijkbaar hadden we beter in de regen blijven staan.

La Sapienza vertelt het verhaal van Alexandre, een 50-jarige architect met een glansrijke carrière achter hem. Maar twijfelend aan de zin van zijn beroep en zijn huwelijk, vertrekt hij naar Italië, vergezeld door zijn vrouw. Hij plant er een tekst te schrijven over de barokarchitect Francesco Borromini. In Stresa leert het koppel toevallig een jonge broer en zus kennen die hun reis een heel andere dimensie geven.

De film opent met trage beelden van architectuur en een gênante tafelscène tussen de architect en zijn vrouw na een receptie waar hij gehuldigd werd voor zijn werk. Een aanslepende stilte, enkele samengeraapte en nietszeggende woorden, een camerastandpunt dat de ongemakkelijkheid van twee mensen die niets meer tegen elkaar te zeggen hebben in de verf zet.

In het begin kan het misschien nog werken: de manier waarop de acteurs bijna mechanisch hun zinnen uitspreken, alsof ze elk restje warmte verloren hebben. Het lijkt in het begin nog een hoger goed, een symboliek te dienen. Maar die robotachtige manier van praten blijkt een regiekeuze te zijn die heel de film wordt volgehouden. En die na een tijd het bloed onder uw nagels kan halen. We hadden even goed een onderonsje kunnen hebben met de automated voice van Google Translate.

De regisseur lijkt de religie van Bertolt Brecht aan te hangen om zo min mogelijk emoties te tonen als acteur. Hij weet wel knappe beelden te kiezen van architectuur en indringende close-ups. Als kijker hoop je dat die opmerkelijke keuzes tot een artistiek doel leiden maar helaas. Aan het einde van de film is het duidelijk dat er zelfs geen diepere boodschap volgt. Alleen maar goedkope metaforen en een even magere psychologie en humor.

De beelden van de architecturale gebouwen die af en toe lonken naar fotografie mogen dan wel knap zijn. De inhoud van de film zelf heeft weinig kleren om het lijf. Alsof je een lege kamer binnen stapt en daar verplicht twee uur moet blijven. Ik had nog liever één voor één mijn haren geteld. Of alle nummerplaten van passerende auto’s gememoriseerd.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s