Review: Festival Indigènes @Stereolux (Nantes)

indigènes

Black Yaya

In het begin lijkt het misschien nog een artificiële imitatie en een verdienstelijke poging voor iemand die geen Amerikaans bloed door de aderen heeft stromen. Maar al snel maakt Black Yaya, het pseudoniem van de Fransman David Ivar, zijn onversneden americana zo eigen dat zelfs een doorwinterde Texaanse cowboy goedkeurend het ritme zou meetappen met zijn boots. Okee, voor originaliteit gaan we Black Yaya geen pluimen op zijn hoed steken. Met zijn songs heeft hij gretig de mosterd gehaald bij de folkrock en country van onder andere Johnny Cash en Bob Dylan. Maar het werkt : de volle sound van zijn akoestische gitaar en zijn bassist, de treffende zanglijnen, de mondharmonica, de aanstekelijke mix van weemoed en energie, de energieke solo’s die op veel enthousiasme onthaald worden en de intimistische lampjes die die sfeer moeten ondersteuenen. Voor je het weet, doorkruis je imaginair de West Coast, neus tegen de ruit gedrukt, alsof je met de kilometers ook je levensfases opnieuw aflegt. Nostalgie aan 120 kilometer per uur.

Joy Wellboy

Dit electroduo komt aanwaaien uit mijn vaderland maar blijkbaar snoepen de Fransen ook graag van hun geluid, zij het voorzichtig, want nog vroeg op de avond. De songs van Joy Wellboy drijven op elektronische beats, het gitaarspel van Wim Janssens en de typerende stem van Joy Adegoke. De gouden keel van de zangeres klinkt eens ijl en sensueel, dan weer krachtig en buitenaards en lijkt meer dan eens op de excentrieke sound van Blonde Redhead. De tweede stem en het gitaarspel van Wim Janssens geven het geheel een warmte akoestiek. Joy Wellboy laat u dromerig wegzweven of bespeelt met pompende beats uw benen. En als die beats uw niet van uw wolk halen, dan is het de iets te luide « thank you ! » van de enthousiaste zangeres na zowat elk nummer wel.

Simian Ghost 

Ja, ergens is Simian Ghost het zoveelste indiepopbandje, tot zelfs hun kledingkeuzes toe : skinny jeans, alternatief bolletjesT-shirt en een aangemeten hipstersnor. Deze Zweden hebben wel erg hun best gedaan om de typische Britpop te kopiëren en dat is ergens jammer want dit festival zet verschillende Europese groepen en hun geluid in de verf. Maar ach, je stopt al snel met doorneuten wanneer je kan meedeinen op okselfrisse popmelodieën, afgewisseld door aandoenlijk snullige bindteksten. Muziek als deze doet alle sneeuw wegsmelten in de winter en uiteindelijk ook zowat al uw kritische opwerpingen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s