2015: de Afrekening

Eindejaarslijstjes. Er werd deze maand duchtig mee gesmeten, zelfs nog voor we onze Sinterklaascadeautjes of ons kerstmaal hadden verteerd. Door mijn  inefficiënt time management is het bij mij létterlijk een eindejaarslijstje geworden op 31 december. Ja, ik beken: ook ik heb een lijstjesfetisj. Om de chaos in mijn hoofd te temmen. Maar dit jaar vermoeit het me, die stortvloed aan lijstjes door recensenten en hipsters.

lijstjes

Toen ik een puber was, kon ik met mijn spichtige lijf, puisten en springerig haar op fysiek vlak nog niet echt imponeren. Dus deed ik het met mijn tater en met mijn muzieksmaak. Ik koketteerde ermee, volgde maniakaal elke nieuwe en hippe groep die uit de grond kwam gekropen en strooide met  vervelende zinnen als “Oh my god hebt gij die nog niet gehoord of wat?”

Op den duur draaide het meer om sport dan om liefde. En daar was het toch mee begonnen: dat hart dat omhoog springt of in elkaar krimpt, die benen die niet stil kunnen zitten, die verhalen die de mijne werden of die me deden dromen bij de inhoud van papa’s platenkast: van Tom Waits tot Moby, van Kraftwerk tot Red Hot Chili Peppers.

Bij het bekijken van de eindejaarslijstjes deze maand, bekroop me weer dat nerveus gevoel: ik moet dit nog zien, dat nog luisteren, deze nog lezen. En ik moet dat in een lijstje gieten waarvan de credibiliteit afspat. Een vriendin van mij zegt altijd dat we na een paar jaar werk eigenlijk al een tijdelijk prepensioen zouden moeten krijgen om al die platen, boeken, voorstellingen, tentoonstellingen en concerten in te halen die zich in ons ooghoek opstapelen. Maar die tijd hebben we voorlopig niet.

Ik wil dit jaar geen geschematiseerd of hip lijstje. Ik wil een ongeordende lijst met veel culturele gaten. Want néé, ik heb niet alles gehoord en gezien en als ik enkele maniakale Twitteraars die me doen denken aan mij als puber met culturele referenties zie rondstrooien, dan ben ik eigenlijk blij dat ik veel aan mij heb voorbij laten gaan en zuinig heb kunnen genieten. Dit jaar wil ik een lijst die een stippellijn langs mijn hart tekent. Want naast het gedrocht van die single van Bloc Party, de eeuwig jolige panelprogramma’s op televisie, het boek De Avonden dat ik eindelijk las en (mijn excuses, literaire wereld) een groot kutboek vond en de film La Sapienza die me de cinemamuren deed oplopen, viel er heel wat moois te rapen. Dus hier gaan we dan.

Afrekening met 2015

2015 was het jaar dat ik zowaar graag luisterde naar Drake (Hotline Bling), The Weeknd (I Can’t Feel My Face) en Justin Bieber (Sorry, What Do You Mean), mannen die ik al lang weggecategoriseerd had in het vakje van “niet gesmaakte, flemige r&b”. Ja, 2015 was het jaar dat de wankelende  tussenschotten tussen “fout” en “credible” helemaal wegvielen. Zo sloop het obscure Tame Impala waar ik al jaren fan van was de hitlijsten binnen met verdomd aanstekelijke pop die spontane en gevaarlijke auto-choreografieën uitlokten. Als we dit doortrekken…Misschien wordt Coldplay in 2016 opnieuw cool (ik ben al lang mee)? Verder dwarrelden de hemelse klanken van Beach House en Sufjan Stevens opnieuw ons universum binnen. En Bazart, het oorspronkelijke groepje van mijn neef, kende een muzikale groeispurt en maakte het Nederlands weer hip met straffe nieuwe singles. Verder hielden vooral Douglas Firs, STUFF. en het fantastische Balthazar onze Belgische eer hoog. Matt Berninger van The National bewees dan weer dat hij ook uit andere kleuren goud kon smeden met EL VY en Kendrick Lamar spuwde een dijk van een plaat uit. Elektronisch lekkers kregen we onder andere met de nieuwe van Floating Points en Shlohmo. Al bleek Jamie XX de gekroonde koning met een fantastisch album en het epische “Loud Places”, voor mij het nummer van het jaar. Mijn concerten van het jaar kwamen dan weer van SBTRKT, Balthazar, Alt-J en Arsenal.

Op radiovlak werden we verwend met de comeback van Ruth Joos, beklijvende gesprekken tijdens Interne Keuken en Touché, zoveel kerstwarmte dat ons hart kortsluiting gaf tijdens De Warmste Week en Rodeneuzendag en meekwelerij tijdens MNM1000 en 100op1. Met een eervolle vermelding aan mijn radioheldinnen Ilse Liebens en Ayco Duyster die een nieuw radio-avontuur aangingen en Euradionantes, mijn unieke stageplek.

Op de beeldbuis viel er ook veel schoonheid te rapen. Het tweede seizoen van Ten Oorlog zorgde weer voor pure en integere glimlach en krop-in-de-keeltelevisie. En Alleen Elvis Blijft Bestaan was opnieuw televisie met een gouden randje die zo schoon leven en menselijkheid omarmt, vooral tijdens de aflevering met Rudy Vranckx en Viviane De Muynck. Radio Gaga zorgde al vroeger op het jaar voor de warmste weken met televisie waar je het zowel warm als koud van kreeg, net als de special van Over De Streep. Met De Bunker was er eindelijk nog eens een Vlaamse misdaadserie waarbij je elke aflevering op het puntje van je stoel zat. Graag keek ik ook de canvasdocumentaires De Nada en The Art of America, de interviews en reportages uit de Afspraak, Het Huis en Winteruur en lachte ik met Loslopend Wild&Gevogelte.

Ik bekeek vooral oude films (waaronder voor de eerste keer in mijn meisjesbestaan éindelijk Titanic inclusief manische jankbuien) maar genoot even goed van de geschifte en verrassende thriller Gone Girl en van het hartverwarmende Inside Out. Ik liep met mijn hart in mijn schoenen langs de schilderijen van Berlijns zwarte jaren in het Hamburger Bahnhofmuseum. Ik ontstofte de boekenkast en werd diep geraakt door De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan van Milan Kundera, Boetekleed van Ian Mc Ewan en Vader van Karl Ove Knausgard. Verder stopte ik mijn neus in elke DS Weekblad en Focus Knack die ik kon vinden. En genoot ik voor de eerste keer van theater in het Frans in Nantes.

De actualiteit was dit jaar ook nog nooit zo dichtbij. Het was het jaar van Europa (maar dan op niet zo’n positieve manier) terwijl ik stage liep bij de Europese lokale radiozender Euradionantes en het nieuws op de voet volgde.

En ik was in Parijs toen de wereld rommelde.
Et non, je ne suis ni Paris ni Charlie
maar het zat toen wel dicht op de huid, ook al dacht ik aan heel de wereld.
Na de kogels regende het opiniestukken en blablabla.
Ik had zin om onder al dat getater te schuilen
en te tellen:

al dit hierboven vermelde moois bij elkaar.

Gelukkig nieuwjaar!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s