Recensie The Hateful Eight

Ja, ik ben al jarenlang een grote Tarantino-fan en loop graag “Any of you fucking pricks move…” -quotes te spuien. Dus nee, ik ben misschien niet de meest aangewezen persoon om een kritische recensie neer te pennen. Langs de andere kant, het kostte me ook geen moeite om Kill Bill te verguizen. Te veel geweld, te weinig verhaal, te veel pulp. Daar kan je deze Hateful Eight alvast niet van beschuldigen. Met een ingehoudenheid die we van Tarantino niet gewoon zijn legt hij de puzzel voor een grandioze finale.

image

Adil El Arbi en Bilal Fallah gaven het al aan in De Wereld Draait Door: niemand is nog geïnteresseerd in westerns tenzij Tarantino er één maakt. De zaal zat dan ook afgeladen vol, klaar om de regisseur z’n nieuwe baby te omarmen, dat deden de fans eigenlijk al nog voor het eerste beeld. Maar getrakteerd werden ze, al vanaf het begin. Die filmtitel in typische Tarantino-typografie, dat beeld van een ondersneeuwde houten Jezus aan het kruis en de eerste tonen van Ennio Morricone. Er was nog niets gebeurd en tegelijkertijd al alles door die magnifieke sfeerschepping waarvoor zowat alle credits naar de bekende componist gaan en zijn sinistere, donkere blazers.

The Hateful Eight vertelt het verhaal van een premiejager die een vrouwelijke moordenares aan de galg wil brengen. Te midden van een sneeuwstorm snelt hij naar een herberg en pikt met tegenzin twee lifters op: een andere premiejager en de vermeende nieuwe sheriff van de stad waar de executie zal plaatsvinden. In hun toevluchtsoord genaamd Minnie’s Haberdashery hebben zich nog enkele ongure personages verschanst. Wat volgt is een onheilspellende whodunit die leidt tot een bloederige finale.

Die aanloop naar weet Tarantino deze keer zo lang te rekken dat zijn over the top-finale des te treffender binnenkomt. Die hoofdstukken, dat westerngenre, de langgerekte plot… Het zorgt voor een heerlijk ouderwetse cinemabeleving die de regisseur op het einde overstrooit met zijn typerend postmodern pulpsausje. Bovendien staan zijn acteurs de pannen van het dak te spelen als de heerlijk walgelijke gevangene (Jennifer Jason Leight), de intimiderende premiejager die heerlijke oneliners uit zijn lippen perst (Samuel L.Jackson) en de gladde en sinistere Britse heer (Tim Roth). Hulde ook aan de rest van de topcast (Kurt Russell, Walton Goggins, Demian Bichir, Michael Madsen en Bruce Dern) die als een bonte verzameling de film naar een hoger niveau tillen.

Dit alles is doorspekt met dialogen om van te smullen, al telt pakweg Pulp Fiction meer oneliners. De personages en hun vertolkingen zijn dan weer minstens even grandioos. Dit en de fantastische muziek van Morricone maken The Hateful Eight tot een grootse, epische film. Misschien niet de beste die Quentin Tarantino ooit maakte (al laat hij hier duidelijk een volwassenere kant zien zonder zijn stempel te verliezen) maar who gives a fuck. De Franstaligen in de zaal alvast niet, luid “j’adore” en “génial” roepend. En je kan ze geen ongelijk geven: je verlaat de zaal met een enthousiasme waar je nog een week lang op kan teren.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s