Culttips

BEZOCHT: Magritte Museum in Brussel

CC Eddy Van 3000 (Flickr)
CC Eddy Van 3000 (Flickr)

Wat allereerst opvalt is dat het museum erg mooi is vormgegeven met telkens een cryptisch overzicht van Magrittes levenslijn en een goede afwisseling tussen schilderijen, videoschermen, brieven, quotes, posters en tekeningen.

Het museum laat een ruim beeld zien van de schilder. Zo zien we hoe hij experimenteert met het kubisme en het impressionisme. Hij beweerde zelfs dat we zonder de impressionistische schilders nooit de werkelijkheid in al zijn kleuren en schakeringen hadden gezien. Zijn fascinatie blijft maar zelf behoudt hij toch vooral zijn eigen stijl en vindt hij een constante in de verscheidenheid: van schilderijen om bij te gniffelen zoals La Condition Humaine en L’Esprit Comique tot meer donkere en mysterieuze doeken als Le Fruit du Rêve.

Uit zijn werk en opvattingen blijkt dat hij steeds de werkelijkheid en de schilderkunst (die hij niet als iets verhevens zag) in vraag bleef stellen. Zijn portretten van mensen lijken personages in een film. Ze zijn zelf van vlees en bloed maar door de absurde achtergrond of een geschilderd theaterdoek krijgen ze iets ijls en surreëel. Dat kijken naar de werkelijkheid langs een theaterdoek is een motief dat vaak terugkomt in zijn werk, zoals in het magnifieke Le Joueur Secret.

Maar nog het meest doet zijn surrealisme dromen. Soms zijn het zoete dromen, andere keren donkere nachtmerries. Het lijkt alsof de schilder rechtstreeks communiceert met ons onderbewuste. Want zijn werk bekijken is niet wégdromen, zijn schilderijen spreken namelijk een wezenlijk deel van ons aan dat even mysterieus als herkenbaar is. “Le surréalisme, c’est la connaissance immédiate du réel”, om het met zijn woorden te zeggen. Tussen de verschillende etages van het museum door heb je een mooi uitzicht op Brussel in de wolken. Alsof hij ook daar is. Met zijn surrealistisch raam op de werkelijkheid.

image (1)

Het laatste schilderij dat ik te zien krijg is La Voix du Sang (1959). Het lijkt het orgelpunt van zijn werk in het museum, even mysterieus als herkenbaar, even thuis als vreemd, even warm als duister. Jonge vrouw in museum, huilend voor doek (2016).

GEZIEN: Onze Koen van Theater Malpertuis

Het is geleden van In de Gloria en Het Eiland dat Tania Van der Sanden en Lucas Van den Eynde nog samen speelden. Nu delen ze samen het podium in Onze Koen met tekst en regie van Peter De Graef. Twee klassebakken en één van onze beste theatermakers: ik kon mijn torenhoge verwachtingen amper verstoppen onder mijn kleine theaterstoel. Helaas worden die ondanks het degelijke stuk niet helemaal bevredigd.

Foto: Theater Malpertuis
Foto: Theater Malpertuis

Onze Koen verhaalt over een liefdesverhaal in al haar fases en over het opvoeden van een kind. En het pogen en mislukken daarin. Twee mensen aan de bushalte besluiten tegen beter weten in zich aan mekaar vast te klampen. Op een ongewone manier worden ze met een kind geschopt en dat is niet het enige roet in het eten. Twee mensen proberen toch. Tot alles aan het wankelen gaat.

Helaas komt die verhaallijn nooit helemaal binnen. Onze Koen is te gefaseerd, scènes en hoofdstukken hangen artificieel aan elkaar. Waardoor je het theater kan doorzién en niet meegesleurd wordt in het verhaal. Dat komt ook door sommige vreemde en plotse verhaallijnen die eerder wenkbrauwen dan hart doen fronsen. En die krakkemikkige structuur en bij de haren getrokken plottwisten zijn jammer.

Want ja, Tania Van der Sanden en Lucas Van den Eynde spelen de pannen van het dak. En ja, sommige situaties zijn zo herkenbaar dat je bij momenten zo uw buurman of moeder ziet staan. En ja, dat is bij veel momenten om te lachen of te huilen. Of eerder ongemakkelijk grijnzen zoals bij In de Gloria.

Maar echt uitbundig doen we dat niet. Want hoe degelijk het stuk ook is, heel warm of koud krijgen we het er niet van. Onze Koen – opgebouwd uit vallende dominoblokjes- is te weinig organisch en mist daardoor de diepgang van andere voorstellingen van Peter De Graef zoals Stanley en Zoals De Dingen Gaan. Toen waren onze wangen echt nat, van lachen en van ontroering. Nu verlaten we tevreden maar eerder lauw de zaal.

GEZIEN: Bridge of Spies van Steven Spielberg

Met Bridge of Spies levert Spielberg een prima spionagethriller af die gebaseerd is op ware feiten. Een Amerikaanse advocaat (Tom Hanks) krijgt de ondankbare taak om in volle Koude Oorlog een Sovjetspion te verdedigen. Al gauw leidt dit tot een spannende ruil tussen de twee mogendheden.

bridge_of_spies_2015_poster2.2

Is deze film weer een erg klassieke Hollywoodfilm? Ja. Is dat erg? Nee. Want de grootmeester van de cinema laat zijn enorme vakkundigheid opnieuw zien met deze Bridge of Spies. Knappe en sfeervolle beelden, spitse dialogen met wederkerende humoristische quotes (de hand van de Coen-broers) en een Tom Hanks op dreef. Bovendien voél je de sfeer van toen met de prachtige decors en legt Spielberg de juiste beeldaccenten en kwinkslagen om van deze oerdegelijke klassieker nét dat tikkeltje meer te maken. En wie houdt er nu niet van zo’n verhaal over één kleine worp die de grote geschiedenispoel even doet trillen? Vooral als daar als sublaag ook nog eens de hedendaagse spanning tussen spionage en democratie aan wordt toegevoegd? Wij alvast wel.

GEZIEN: Ensor van Compagnie Cecilia en Circus Ronaldo

Ensor van Compagnie Cecilia en Circus Ronaldo is een beetje van alles. Het is theater, het is een stoet, het is een beetje circus, het is eens weer tragisch en dan slapstick. Het is een veelheid die net niet te veel is. Vol, zoals het leven zelf met pastel maar ook schaduwkleuren.  Zo subtiel verweven dat je het amper opmerkt.

Dat Compagnie Cecilia en Circus Ronaldo ooit zouden samenwerken leek een logische stap. Ze hebben allebei een voorliefde voor tragikomedie en staan dichtbij de gewone mens. En Sierens’ voorliefde voor circus was al duidelijk aanwezig in zijn voorstellingen en bij Circus Ronaldo is de theatraliteit niet ver te zoeken.

Samen tekenen ze voor dubbel spelplezier: het vurig woordenwerk van theatermaker Guido (Johan Heldenbergh), zijn naïeve romantische creatie (Danny Ronaldo die alleen al met zijn mimiek de zaal inpakt) en de rationele en met momenten knettergekke dokter (Karel Creemers). Samen dansen ze op de slappe koord van theater én entertainment met de zaal als vierde hoofdrolspeler. Die interactie met het publiek levert hilarische momenten op en ook de dialogen onder de spelers zorgen voor humoristisch vuurwerk.

Ook de metalaag waarin steeds wordt duidelijk gemaakt dat het “maar theater en circus is” (een metafoor ook voor het leven) is zeer geslaagd. De thema’s hebben dan ook vaak een parallel met hun eigen leven, zoals het lusteloos zijn in leven, liefde en spel en alles willen omgooien. Ensor balanceert op de koord tussen ratio en emotie, zet maskers op en laat er vallen en laat de strompelende mens in al zijn tragiek en schoonheid zien. De sfeervolle livemuziek van Jean-Yves Evrard maakt het helemaal compleet. Ensor is een bijzonder verheffende voorstelling maar met genoeg randjes en ruimte voor eigen interpretatie.

Advertenties

3 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Veerle schreef:

    Mooi artikel Marentje! xxx

    1. marenmoreau schreef:

      Dankuwel! Fijn om te horen 🙂

    2. marenmoreau schreef:

      Oh ik zie dit nu pas. Dankje 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s