Tame Impala @ Vorst: beter dan LSD

Het begint met een psychedelische bewegende lichtvlek en dito soundscape -een later wederkerend geniaal intermezzo in het midden van de set – in ieder geval: de toon is gezet. Alsof de band zonder woorden zegt: “We’re Tame Impala, we are here for your natural high.” Al zijn we ook al goed op weg geholpen door de ons omringende wietdampen.

En laten we wel wezen: deze muzikale trip is beter dan LSD. En dat zonder bad trips en zonder dieptepunten. Tame Impala zet een set neer van ideale lengte die een feest van kleur achterlaat. Dat gebeurt al met de prelude Let It Happen aan het begin van de set met uitgesponnen melodie en confettikanon. En dan moet het eigenlijk nog gebeuren.

We waren al bang dat de gewonnen fans van 2015 alleen maar aan het wachten waren op The Less I Know The Better en effectief: daar is de lichtzee van blinkende smartphones al. Maar Tame Impala haspelt hun hit snel af, dat kan qua statement tellen. Het hoogtepunt moet nog volgen, meteen erna met de woorden die kippenvel op onze armen tekenen: “I know that I’ll be happier and I know you will too. Eventually”. Die pijn maar mooie realiteitszin bij het verbreken van een relatie zit ook dubbel vervlochten in de melodie. Hartverscheurend. Alleen al door die unieke, loepzuivere engelenstem van Kevin Parker die ook op Yes I’m Changing ontroert.

Maar even goed laat Tame Impala zien dat rock zijn cool nog niet verloren heeft anno 2016 met een echt stadionmoment tijdens Cause I’m A Man en hun oude psychedelische geluid met Why Won’t You Make Up Your Mind. Wat soms begint als een klassieke rockriff, wordt overladen met een maf keyboardtapijt en een nieuwe melodie als knipoog, resulterend in een verrassend muzikaal knutselwerk. Vaak klinkt Tame Impala stevig, altijd bezwerend en soms ook heerlijk caramel. Luisteren naar de Australische band is als onder water zwemmen waarbij een kleurrijk vuurwerk langzaam uw universum binnensijpelt.

Verrassend eindigen doen ze in Brussel met New Person Same Old Mistakes, waarmee ze een andere kleur laten zien. Overgoten met dat typische Tame Impala-sausje en een aanstekelijke baslijn maar even goed met een vette r&b groove – Rihanna coverde deze niet voor niets. En dat is de sterkte van Tame Impala: het is geen obscúre psychedelische band. Ze vuren poplijnen af die in uw hoofd blijven zweven en waar een top 40-artiest zo mee aan de slag kan. Maar Kevin Parker & co gieten daarover zoveel lagen, pop boetserend tot een muzikaal meesterwerk zonder ooit zijn aanstekelijkheid te verliezen. Het blijkt de ideale formule om hun genre eindelijk weer een groot publiek te geven. Het lijkt van Flaming Lips geleden dat een psychedelische band zoveel volk trok. En op dit moment zijn wij meer fan van Tame Impala dat als een gezwind hertje deze schijnbaar onverzoenbare feiten overbrugt.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s