Recensie TaxiWars @ Het Depot

Openen doet het Antwerps trio Go March. Denk: experimentele post-rock met een elektronische toets. En een steengoede sound, barstend van muzikaliteit. Live lijkt het alsof je naar één langgerekte jamsessie luistert. Met synths, drums en gitaar creëren ze een universum waar het aangenaam maar ook soms heerlijk unheimlich toeven is. Hun bezwerende en uitgesponnen sound is niet voor niets geïnspireerd op David Lynch zijn films. Kleuren uit hun instrumenten persen doen ze elk op hun eilandje, hoofd bij de muziek, ogen soms gesloten. Charmant, zij het dat wij er als publiek natuurlijk ook nog zijn. En al kan deze groep prima uitsluitend instrumentaal overeind blijven, het is pas live dat er toch een frontman ontbreekt, iemand die het publiek betrekt en er een gebeuren van maakt. Nu blijft het bij een uitstekende repetitie.

 

TaxiWars is dan weer een échte liveband. Al vanaf het begin wanen we ons in een broeierige jazzclub. Dit gevoel wordt versterkt door de kleine zaal (alleen het staangedeelte wordt benut) en dat is exact waar deze groep thuis hoort. Of op een boot in Budapest, zoals frontman Tom Barman lacht. Want Leuven is het beginpunt van hun -jawel – internationale tournee op kleine locaties. Desondanks heeft de groep rond dEUS-zanger Tom Barman en saxofonist Robin Verheyen het potentieel om een groot publiek te trekken. Yes, TaxiWars puts the rock ’n roll back in jazz. Want wie bij dit genre denkt aan muzikanten die gezapig hun drumstel aantikken of noten zitten uit te rekken op hun blazers, is er aan voor de moeite. TaxiWars is scherp, direct en punky. Stilstaan is moeilijk op stevige nummers als Death Ride Throught Wet Snow en het gelijknamige TaxiWars. Het kan aan de titel liggen maar wij zitten al in een taxi, sjezend door de bruisende straten van New York, een zoete oorlog voerend op de achterbank. Hun set is een traktatie voor onze oren maar even zo goed voor ons netvlies waar zich één voor één filmische beelden ontspinnen. Ook de zachtere en serene nummers zijn een aangename verrassing. Ze laten het optreden ademen en markeren met enkele noten een onmiskenbare sfeer. Want onderweg zijn kan ook melancholisch zijn zoals in En Route en Recent Winds (“I got a ticket for the midnight train, take me away form here”). Maar op hun best zijn ze wanneer ze zich letterlijk in het stevigere werk smijten, directer kan jazz niet klinken. Tom Barman is weer aandoenlijk ADHD’erig: met guitig plezier en sigaret in de mond zijn band gadeslaand bij een solo, rondtollend over het podium, zang en parlando met of zonder effecten door zijn microfoon spuwend. Daarbij valt ook de muzikale chemie op tussen hem en zijn kompaan Robin Verheyen die met een grote muzikaliteit noten uit zijn saxofoon perst en dat met een energie voor tien. Ook lof voor de uitstekende contrabasspeler en drummer. Dit optreden is in your face, doet nostalgisch wegdromen naar oude jazzbars en klinkt tegelijkertijd ontzettend modern en verfrissend. Iedereen die er was is het met me eens: wij waren deel van iets héél spannend.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s