Gitzwarte teleurstelling: Anohni @ AB

Antony en zijn Johnsons are no more. Weg kwetsbare ballads, enter bonkende elektronica. Op plaat klonk het nog veelbelovend, live verpulvert de geluidsmuur en de uitgekiende show van vrouwe Anohni elke vorm van ontroering.

image

Het concert begint al met de grootste anticlimax ooit. Een sensueel bewegende en schaars geklede Naomi Campbell,  geen man of vrouw die daar rouwig om is. Maar dat non-stop twintig minuten lang zonder dat er iets nieuws gebeurt? Er zijn minder wrede ingrepen om uw publiek op stang te jagen. Eerst denken we dat het een experiment is: hoe lang houden we dit vol tot we Anohni brullend smeken om aan te treden? Maar nee, het blijkt deel van het hele concept.

Dat concept lijkt – nadat we Naomi haar filmpje verteerd hebben – aan te slaan. De “hopelessness” druipt van de muren, de donkere elektronica boort zich door uw middenrif. Op een groot videoscherm zien we een vrouw die geschminkt is alsof het bloed langs haar slapen loopt. Ze lipt de lyrics mee en daar is ze dan, die unieke prachtige stem van Anohni. Pas bij het volgende nummer, 4 degrees, komt ze op. Gehuld in een gewaad, haar gezicht bedekt. Dreunende bassen en synths en haar hopeloze woede maken meteen indruk en creëren een heftig en benauwend universum.

Maar dat effect verzadigt heel snel. Elke nieuwe song lijkt een herhaling van de vorige en bij elk nummer verschijnt er op scherm een nieuwe vrouw die synchroon de lyrics meelipt. Weg spontaniteit. Het lijkt alsof  Anohni door haar stem te verlenen aan andere vrouwen – ondanks haar gouden keel – haar eigen stem verliest.

Ze cijfert zich compleet weg achter haar show en achter haar gewaad. Maatschappijkritiek en woede ketsen tegen de muren, het effect is bombastisch en luid. Waar is de Antony die zijn publiek aankeek en tussen je ribben kroop met piano en stem tijdens Hope There’s Someone? Alle respect voor haar transformatie, haar boodschap en haar nieuwe muzikale pad. Maar live gebeurt er bij ons van binnen niéts. We kunnen alleen maar hopen dat ze in de toekomst haar eigen identiteit ook op het podium opnieuw kan claimen. Want van zo’n ongelooflijk talent is het doodzonde om de zaal na een tijdje te verlaten voor wijn. Dat haar inktzwarte ziel mag helen en de artieste weer mag opstaan. Tegen dan moet ze geen 60 euro vragen voor deze show die geen concert is.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s